Biuletyn Informacji Publicznej

Wojewódzki Inspektorat Nadzoru Budowlanego w Gdańsku

WOP.7641.128.2019.KK

Gdynia , dnia 01.07.2019 roku                    

 

Wojewódzki Inspektorat Nadzoru Budowlanego w Gdańsku

sekretariat@gda.winb.gov.pl

Dotyczy : petycja

PETYCJA- Wniosek

Na mocy Ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o petycjach, składam petycję do  Wojewódzkiego  Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Gdańsku w zakresie :

Modernizacji budynku Urzędu Pocztowego w Gdyni numer 1 w Gdyni , ul. 10 Lutego 10 w Gdyni

Wnoszę o :

  Kompleksową modernizację budynku Urzędu Pocztowego w Gdyni numer 1 w Gdyni , ul. 10 Lutego 10 w Gdyni.

Zakres potrzebnych prac w  budynku to :

Wykonania inwestycji obejmujących między innymi dostosowanie obiektu do potrzeb osób niepełnosprawnych w budynku Urzędu Pocztowego w Gdyni numer 1 w Gdyni , ul. 10 Lutego 10 w Gdyni.

Montaż antresol wewnątrz budynku  od strony ulicy 10  Lutego  budynku Urzędu Pocztowego w Gdyni numer 1 w Gdyni , ul. 10 Lutego 10 w Gdyni oraz montaż antresoli od strony , ul. 10 Lutego 10 w Gdyni.

Koniecznym jest przeprowadzenie wskazanych prac modernizacyjnych we wskazanym zakresie, ze względu na konieczność dostosowania gmachu do potrzeb osób  niepełnosprawnych w jak najkrótszym czasie dlatego uzasadnionym  jest   dofinansowanie kompleksowej modernizacji   budynku Urzędu Pocztowego w Gdyni numer 1 w Gdyni , ul. 10 Lutego 10 w Gdyni.

Artykuł 9 – Dostępność  - Informacja Rzecznika Praw Obywatelskich o działaniach podjętych przez Rzeczpospolitą Polską w celu implementacji postanowień Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych w latach 2015-2017.

Przepisy ustawy Prawo budowlane przewidują obowiązek dostępności nowych budynków dla osób z niepełnosprawnościami, w szczególności poruszających się na wózkach. W praktyce oznacza to często uwzględnianie potrzeb jedynie tej grupy osób. Przepisy nie obligują do stosowania zasad uniwersalnego projektowania. Taki wymóg zakłada przygotowywany obecnie przez Radę Ministrów projekt ustawy Kodeks urbanistyczno-budowlany, który ma kompleksowo regulować zagospodarowanie przestrzenne. 11. Rzecznik wskazuje, iż brakuje regulacji nakładających na właścicieli i zarządców budynków użyteczności publicznej oraz budynków mieszkalnictwa wielorodzinnego wybudowanych przed wejściem w życie przepisów ustawy Prawo budowlane (1995 r.) obowiązek podjęcia przez nich – w wyznaczonym terminie – określonych działań, mających na celu likwidację barier architektonicznych. Takie rozwiązanie nie znajduje się w projektowanych obecnie przepisach, pomimo zgłaszanego przez Rzecznika postulatu4. 12. Rzecznik wskazuje na progres w zakresie tworzenia standardów dostępności. W Urzędzie Transportu Kolejowego powstał standard dostępności kolei5. W Ministerstwie Infrastruktury i Budownictwa powstał standard dostępności architektonicznej, w tym mieszkań6. W Ministerstwie Rozwoju opracowano standardy dostępności szkoleniowej, promocji oraz cyfrowy, będący rozwinięciem standardu WCAG 2.07. Standardy te mają być wykorzystywane do wydatkowania środków unijnych. W ocenie Rzecznika niezbędne jest przyjęcie bardziej kompleksowych rozwiązań w zakresie dostępności. 13. Istotnym problemem jest brak mechanizmów prawnych umożliwiających efektywną kontrolę przestrzegania przepisów związanych z dostępnością przy realizacji inwestycji. W ograniczonym zakresie takie rozwiązanie przewiduje projekt Kodeksu urbanistycznobudowlanego przewidujący obowiązek zbadania przed udzieleniem zgody na użytkowanie obiektu budowlanego, czy inwestycja została zrealizowana zgodnie z projektem technicznym w zakresie zapewnienia warunków niezbędnych do korzystania z inwestycji przez osoby z niepełnosprawnościami8.  14. Programy nauczania na uczelniach technicznych niewystarczająco uwzględniają zagadnienia uniwersalnego projektowania i dostępności, zarówno przestrzeni fizycznej, jak i informacji i komunikacji.  15. Rzecznik z niepokojem wskazuje, że aktualnie brak w obowiązujących przepisach prawa normy, która nakazywałaby gminom przy określaniu zasad wynajmowania swoich lokali uwzględniania niepełnosprawności wnioskodawcy. Bardzo często osobom z niepełnosprawnościami oferowane są lokale niedostosowane do ich potrzeb.

  Dostęp do środowiska zabudowanego w standardach międzynarodowych i konstytucyjnych

Powszechny dostęp do przestrzeni publicznej gwarantuje równoprawne korzystanie przez osoby niepełnosprawne ze swoich praw obywatelskich. Konstytucja RP wskazuje bowiem, że Nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny (art. 32 pkt 2 Konstytucji RP). Zapis ten odnosi się do całego zakresu funkcjonowania obywateli w społeczeństwie, bez względu na swoją odmienność polityczną, społeczną czy – w przypadku osób niepełnosprawnych – na różnice wynikające z ich ograniczeń w mobilności i percepcji. Dostępne środowisko zurbanizowane odgrywa tutaj kluczową rolę, jako przestrzeń do integracji społecznej i arena działań służących budowie społeczeństwa obywatelskiego opartego na poszanowaniu praw jednostki. W praktyce często jednak jest tak, że to właśnie z powodu barier przestrzennych osoby z ograniczeniami mobilności i percepcji są często ograniczani lub całkowicie wykluczeni z lokalnych środowisk. Ratyfikowana przez Polskę Konwencja o prawach osób niepełnosprawnych w art. 9 Dostępność odnosi się do zapewnienia osobom niepełnosprawnym na równi z innymi obywatelami samodzielnego dostępu do środowiska zabudowanego, transportu, informacji i komunikacji międzyludzkiej. Dostępność warunkuje udział osób zagrożonych wykluczeniem w całym aspekcie życia społecznego, jak i odrębnej samodzielnej jednostki. Duże znaczenie dla upowszechnienia idei dostępności środowiska zabudowanego miało przyjęcie 20 grudnia 1993 roku podczas 48. sesji Zgromadzenia Ogólnego ONZ Standardowych zasad wyrównywania szans osób niepełnosprawnych (ang. The Standard Rules on the Equalization of Opportunities for Persons with Disabilities; rezolucja ONZ nr 48/96, 1993), które zostały opracowane na podstawie doświadczeń zdobytych w trakcie Dekady Osób Niepełnosprawnych (1983−92), zorganizowanej pod egidą Narodów Zjednoczonych64. Fundamentem Standardowych zasad jest zbiór ustaw o prawach człowieka, w skład którego wchodzą: Powszechna deklaracja praw człowieka (rezolucja ONZ 217A, 1947), Międzynarodowy pakt praw ekonomicznych, społecznych i kulturalnych i Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych (rezolucja ONZ 2200A, 1966)65, Konwencja praw dziecka (rezolucja 34/80, 1989)66 oraz Konwencja w sprawie eliminacji wszelkich form dyskryminacji kobiet (rezolucja ONZ 34/180, 1979)67, Światowy program działań na rzecz osób niepełnosprawnych (rezolucja 37/53, 1982).

Standardowe zasady (1993) odnoszą się do podstawowych działań, jakie powinny podjąć poszczególne państwa w celu poprawy życia i aktywności osób z niepełnosprawnością. Głównym założeniem dokumentu jest równość szans jako podstawowe prawo człowieka, wskazując jednocześnie, że osoby z niepełnosprawnością potrzebują niekiedy więcej wsparcia ze strony społeczeństwa, aby móc osiągnąć te same cele w swoim życiu, co osoby w pełni sprawne. Z tego też powodu dodatkowe wsparcie osób niepełnosprawnych nie powinno być odbierane jako przywilej, ale jako przysługujące człowiekowi prawo. Dokument stał się wiec podstawą do tworzenia lokalnej polityki prowadzonej wobec niepełnosprawności. Standardowe zasady składają się z 22 punktów (zasad)68, które formułują wytyczne w zakresie polityki dotyczącej niepełnosprawności oraz propozycje konkretnych działań na rzecz osób z niepełnosprawnościami. W rezolucji wskazano obszary o decydującym znaczeniu dla jakości życia i osiągania pełnego uczestnictwa i równości osób z niepełnosprawnością. W grupie kluczowych obszarów równego traktowania69 zawarta jest Zasada 5. dotycząca dostępności środowiska fizycznego. Wskazuje ona, że Państwa powinny zdawać sobie sprawę z ogromnego znaczenia problemu dostępności w procesie wyrównywania szans we wszystkich sferach życia społecznego. Wobec osób dotkniętych jakąkolwiek formą niepełnosprawności, państwa powinny: (a) inicjować programy działania zmierzające do udostępnienia im środowiska fizycznego; i (b) wprowadzić rozwiązania ułatwiające dostęp do informacji i środków komunikacji międzyludzkiej (rezolucja ONZ nr 48/96, 1993, art. 1). Zasada 5. wskazuje, że dostępność, to nie tylko dostępność fizyczna środowiska zabudowanego, ale również dostęp do informacji oraz możliwość porozumienia się z innymi, pomimo swoich ograniczeń. Dostępna informacja i komunikacja na poziomie personalnym i fizycznym (transport) zwiększa zakres dostępności przestrzeni publicznej, a co za tym idzie stwarza lepsze warunki do angażowania się osób niepełnosprawnych w życie lokalnych społeczności.

W obecnej sytuacji najpilniejsze prace to :

 1. Wykonania inwestycji obejmujących między innymi dostosowanie obiektu do potrzeb osób niepełnosprawnych w budynku Urzędu Pocztowego w Gdyni numer 1 w Gdyni , ul. 10 Lutego 10 w Gdyni.

2. Montaż antresol wewnątrz budynku  od strony ulicy 10  Lutego  budynku Urzędu Pocztowego w Gdyni numer 1 w Gdyni , ul. 10 Lutego 10 w Gdyni oraz montaż antresoli od strony , ul. 10 Lutego 10 w Gdyni.

 

Wersja do druku Wersja do druku

Liczba odsłon:43
Treść wprowadził(a): Tomasz Nikodem, 2019-07-12 10:11:35
Treść wytworzył(a): Tomasz Nikodem, 2019-07-12 00:00:00
Poprzednia wersja dokumentu z dnia: 2019-07-12 10:10:18